16-04-14

Virgin Money Marathon Londen

Wat vorig jaar, na de Jogging in Haaltert, tussen pot en pint, nog een droom was van Geert en mij, werd al snel een project met een tal van volgelingen. Met 10 Vita'ers gingen we de marathon van Londen belopen, waarvan 6 neofieten. Samen met de anderen trainen lukten niet om diverse organisatorische redenen ... maar het plezier was er niet minder om.

Eenmaal aangekomen en de borstnummers opgehaald, werd de verkenning opgestart ... het hotel, de aankomststrook, een eetgelegenheid voor s'avonds zoeken en uiteraard een PubTong uitsteken. Enkelen hielden het bij cola ... maar hiervoor kom ik niet naar LondenKnipogen. Diene "Old Speckled Hen" was toch niet mijne tand ... de rest van de dag werd dus maar water.Verstomd Zelfs tijdens de pastaparty, en waar onze supporters (lees eega's) ons op een liedje trakteerde, waarbij iedereen een strofe vol aandacht kreeg.

D-day - Breakfast at 6 am! Inderdaad, Londen leek afgesloten van de buitenwereld. De bus kwam ons om 7u ophalen terwijl de start in Greenwich maar voorzien was om 10u. Buiten het bibberen wat mij betreft, probeerde wij ons samen te vermaken, nog een klein hapje te eten en "queuing" ... aanschuiven voor alles en nog watHuilen. Om 10u was het zover, start voor mijn negenste marathon, de eerste "overseas". De zon begon warmte te geven, het zou een mooie dag worden voor de meer dan 30.000 starters. Maar daar lag het probleem. De eerste 10km was een uitgave van de 20 van Brussel...op de hielen lopen, links en rechts voorbij, inhouden, versnellen...wat haat ik dit zoRoepen. Het werd mij snel duidelijk, een nieuw PR zat er niet in. De opgelopen achterstand ophalen, zou zelfmoord zijn. Het vervolg werd gewoon tempolopen tussen de 5' à 5'10 per km.  Tijdens het lopen enkel Stefaan tegengekomen, tot 2x toe, die uiteindelijk toch met serieuze tred afstand nam van mij. Ik kon of wou mij niet voluit geven ... als je er al 8 hebt gelopen, begin je jezelf te kennen. Net na het verlaten van de Tower Bridge, even na halfweg werd het muisstil tot Mo Farah, aan de overkant, geflankeerd door zwaantjes en onder zwaar applaus aan zijn laatste kilometers begon. Ikzelf moest eerst nog naar de Docklands... en terug.

Londen, betekent ook aanduiding per Miles en op 14 en 21 stond onze Belgische spionkop. De aanmoediging gaf mij zuurstof en hoop. Deze marathon beschouw ik tot nu toe de meest sfeervolle. Er is geen meter of er staan hopen mensen, maar hij is zeker en vast niet plat. Zeker niet tussen 33 en 35km, waar mijn tempo even zakte. Maar de man met de hamer kwam deze keer niet ... ik had slim gelopen en kon er vanaf kmpunt 40 nog even een lange sprint uithalen. Uiteindelijk kwam ik binnen aan hetzelfde gemiddelde als in het platte Oostende, 5'17/km, maar ik was fris. Geen kramp, geen noemenswaardige pijnLachen. Zoals iedereen bij ons hadden we veel meer meters op onze teller dan de officiële afstand. Door het lopen in zo'n massa van lopers, had ik er bijna 800 meer (eindtijd 3u46'), terwijl het tot nu toe slechts gemiddeld 300 à 400m was. Iedereen kwam zeer content binnengelopen, door zijn of haar tijd, maar toch vooral door het besef dat je het toch maar moet doen. 

Het had al een hele tijd warm en dorstig geweest. Eenmaal iedereen binnen was, zijn we in alle plezier aan onze hydratatie begonnen. Heel belangrijk na een marathonTong uitsteken. De sfeer zat er direct in!Stoer

 

lachen vooraf - aan het hotel

vertrek.JPG

lachen achteraf - op The Mall

aankomst.JPG

http://www.virginmoneylondonmarathon.com/

 

 

22:03 | Commentaren (2)

Commentaren

Hier is maar een woord gepast: Iedereen een "DIKKE PROFICIAT"

Gepost door: Alain | 18-04-14

Reageren op dit commentaar

Gewoon goed gedaan en dus nen dikken proficiat aan iedereen en het meeste respect!

Gepost door: Alain | 08-05-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.