27-10-14

een heftig weekje

Na een weekje fietsen waren de frustraties weg en de goesting om te lopen weer groot. Zelfs de goesting om iets groots is er terug. Het aan mijn kameraad toevertrouwde “nooit nog een marathon” is afgezwakt naar misschien toch nog ééntje … die Leiemarathon lijkt zo schoon.Knipogen

En dat echte lopers niet alleen rustig in het zonnetje lopen, dat weten we ondertussen. Niet allen zoals de voorbije dinsdagavond in een herfststortbui … ik begin dit onderhand gewoon te wordenOnbeslist … maar ook in het donker zich misstappen en de enkel verzwichten. Het was donderdagavond een beetje paniek op het jaagpad. Je staat daar halverwege tussen Ninove en Okegem, ver weg van de bewoonde wereld. Gelukkig ben je op zo’n momenten niet alleen. Met de loopmaten even wat wandelen om dan na de opmonterende woorden de training terug verder te zetten. De pijn was te harden en er was geen zwelling, maar Nazareth leek toch ver weg. Fastumgel en ijs deden hun intrede.

Dat dit moest voorvallen op het moment dat er een Duitse studie werd gepubliceerd dat lopen aanprijst. Volgens orthopedist Uwe Schütz heeft kraakbeen beweging nodig … wat ik ondertussen zelf al een beetje aan de lijve had ondervonden …en heeft lopen geen enkel gevolg op kraakbeenletsels. Deze onderzoeker is ervan overtuigd dat lopen op termijn goed is voor het kraakbeen. Waarop nog wachten?

De pijn werd hinder, de enkel bleef gespaard van zwelling. Hinder bij het stappen. Wat gaat dat bij het lopen zijn? Maar ik had het beloofd aan Ingrid en Gertjan en als een man van mijn woord ... ’t was trouwens maar 10km. Het was een blij weerzien met de loopevenementen, de loopcultuur en de vele lopers van onze streek. Het onder mijn “botten” krijgen van Nelly nam ik maar al te graag bij.Schamen Ze heeft misschien een beetje gelijk.

Na het inlopen samen met Ingrid kreeg ik een goed gevoel. De stijfheid, het blok aan mijn been, verdween zelfs. De weersomstandigheden stonden mij aan, zonnig en niet te warm dus zou ik mij dan niet opofferen als haas. Maar het verhaal van de haas en het konijn blijft maar durenVerrast … de rekker tussen mij en het konijn rekte steeds meer uit. Toen Gertjan en Jonas mij na een dikke kilometer voorbij snelde wist ik het even niet echt meer. Ik voelde mij niet slecht en Ingrid had mij verzocht om mijn eigen koers te gaan. Na een 3-tal kilometer ben ik er dan voorzichtig aan begonnen om wat later niet meer aan mijn enkel te denken. Mijn compressiekousen deden hun werk meer als behoorlijk. Nogmaals bewezen dat ze voor vele kleine kwalen een oplossing zijn. In een vlakke omgeving, met een beetje wind en in het zonnetje, tussen schoonLachen en bekend volk, bleef ik onder de 45 minuten. En ja, ik ben hier zeer tevreden meeKnipogen … net als mijn meegereisde Vitamaten die stuk voor stuk onder hun tijd zijn gebleven.

Het was een heftig weekje.

http://www.omegapharmahalvemarathon.be/easycms/uitslagen

14:43 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.